Voelt het moederschap soms eenzaam voor je?

Wanneer je moeder bent verandert er veel. Zoveel dat het soms wel lijkt alsof je een heel nieuw persoon bent geworden. Maar niet alleen jij verandert, ook je omgeving reageert opeens anders op je. Je krijgt veel (ongevraagde) adviezen, je wordt met een nieuwe blik bezien. En dat kan heel prettig zijn, bijvoorbeeld omdat je merkt dat je meer als gelijkwaardige gezien wordt door mede-moeders. Het kan ook vervelend zijn, wanneer jij je moederschap anders invult dan de mensen om je heen van je verwachten. Wanneer jij je in je keuzes niet gesteund voelt, kan moederschap heel eenzaam zijn.

 

Jij wil het allerbeste voor je baby

Jij bent waarschijnlijk de enige moeder van jouw kind. En dat geeft een enorme verantwoordelijkheid. Natuurlijk wil jij het allerbeste voor je kleintje. Welke keuzes je hierin ook maakt, er zijn altijd anderen die daar een hele andere mening over hebben. En wat is dat toch met meningen over opvoeding, het leidt tot oververhitte discussies en als je niet uitkijkt word je zomaar aan de eerste de beste paal genageld. Wanneer je net moeder bent, ben je vaak nog hartstikke gevoelig voor het advies van ervaren anderen. Jij komt pas net kijken dus de ander zal het wel weten, toch?

 

Ik ben geen baby-expert

Zo weet ik nog goed het moment voor de geest te halen dat ik op bed lag met mijn verse baby en de kraamverzorgster weg ging voor de nacht. Ik was in shock. Ze kon toch niet van mij verwachten dat ik deze baby een hele nacht alleen in leven zou weten te houden? Ik was compleet afhankelijk van de kennis van anderen die me precies mochten vertellen over het hoe en wat met mijn baby. Hoort een baby in een wieg? Dan krijgt mijn baby een wieg.  Moet hij op z’n rug slapen? Prima, dan doen we dat. Hoe vouw je de lakens? Wanneer maak je hem wakker? Elke drie uur temperaturen en een nieuwe luier. Zeg het maar, ik vertrouw blind op alle goede adviezen.

 

De allesweters liggen op de loer

Nu ik hieraan terugdenk huiver ik. Even hoop ik dat ik hierin alleen ben, maar al snel komen de vele verhalen van nieuwe moeders die ik hoor in mijn gedachten. Wanneer je net een nieuwe baby hebt voel jij je onervaren, onzeker en angstig. Nou zijn er vast uitzonderingen, maar onzekerheid, kwetsbaarheid en angst horen bij het proces wat je ondergaat wanneer je moeder wordt. En precies wanneer je misschien wel op je kwetsbaarst ooit bent, liggen daar de allesweters op de loer. De ervaren vrouwen die van hun eigen gelijk overtuigd zijn. Of de arts die zo’n verse moeder wel even goed op de rit zet. Allemaal met de beste intenties, dat geloof ik echt, maar iedereen is onervaren als het om jouw nieuwe uk gaat. Hij is er namelijk pas net, en nu is hij al helemaal uniek. Hij komt hier op de wereld en heeft één grote verwachting, namelijk dat zijn moeder de tijd neemt om hem te leren kennen zoals niemand anders dat kan.

 

 

Je lijf weet heel goed wat het moet doen

Jij hoeft het namelijk niet allemaal meteen goed te doen. Je verpest de hechting niet wanneer je op dag 1 even van je baby gescheiden bent. Je borstvoedingsavontuur hoeft niet gedag gezegd te worden wanneer er een verpleegkundige zonder jouw toestemming heeft bijgevoed met kunstvoeding. Wat jouw eigen baby nodig heeft leer je niet van anderen. Dat leer je zelf. Met vallen en opstaan. Je maakt fouten en daar leer je van, maar bovenal leer je van je eigen kind. Goed opletten en kijken, voelen, ruiken en horen. Het vraagt bovenal volledig vertrouwen. Vertrouwen hebben in jezelf én in je kleine baby. Onze lijven, die van jou en je baby zijn al helemaal geprogrammeerd voor dit grote babyavontuur. Wanneer je hierop durft te vertrouwen ga je merken dat de gebruiksaanwijzing voor je baby zichzelf aan je zal ontvouwen. Geef het tijd en doe wat goed voelt.

 

Waarom heb ik dan toch een boek geschreven over wat een baby allemaal nodig heeft? Niet iedereen durft meteen helemaal vrij van oordeel en meningen naar zijn eigen gevoel en naar zijn eigen kind te kijken. De natuur weet het heel goed, maar kunnen we die waarheden nog wel ontwarren van al die meningen uit onze maatschappij? In mijn boek wat baby’s nodig hebben krijg je geen meningen, maar lees je over hoe onze lichamen in elkaar zitten en wat dan de meest logische wijze is om je baby optimaal te laten ontwikkelen. Zodat je met deze kennis in je achterhoofd genoeg vertrouwen hebt om te zien wat je baby echt nodig heeft.

 

Universele behoeften versus een uniek individu

Een baby heeft natuurlijk wel universele behoeften. Hij groeit en bloeit het beste in optimale omstandigheden. En onze wetenschap weet hier heel veel over. Net zoals een plant heeft hij voedingsstoffen, aandacht en licht nodig. Maar geen plant is hetzelfde en elke unieke soort heeft zijn eigen eisen. Wij zijn zelfs nog veel unieker dan planten. De ene baby wordt sterker beïnvloed door de ervaringen die hij opdoet dan de andere. De ene baby is gevoeliger voor de juiste voedingstoffen dan de ander, of reageert heftiger op stress dan de andere baby. En geen expert die dat kan zeggen van jouw unieke baby. Degene die de meeste tijd doorbrengt met je baby zal hem het beste leren kennen. Meestal ben jij dit. Maar ook jij hebt hier tijd voor nodig. Dus geef jezelf alle tijd om uren aan zijn bolletje te snuffen, of te verdrinken in zijn ogen. Vervloek de gebroken nachten niet, maar weet dat jullie bezig zijn met een voorzichtig ontluikende romance. Elke minuut leer je meer. Weet je meer. Groeit jullie band. En daarmee jouw vertrouwen in je moederschap.

Kan jij je baby niet loslaten? Wat gezond van je!

Je komt op een goed moment op een punt dat je durft te vertrouwen op wat jij inschat dat het beste voor jóuw baby is. Ik ging bijvoorbeeld samenslapen en liep uren met mijn kleintje. Ook gaf ik hem niet graag af aan anderen. Al snel kwamen de opgetrokken wenkbrauwen en de verbaasde uitroepen. Ik bleek het anders dan normaal te doen. Eigenwijs was ik en een moeder die haar baby niet kon loslaten. Er was zelfs een punt dat er werd afgewogen of er geen melding moest worden gedaan bij het AMK. Ik durf het bijna niet op te schrijven. Bang dat jullie niet geloven dat de enige aanleiding was dat ik mijn volledige gevoel vertrouwde en mijn kind volgde in wat hij nodig had. Later bleek dat dit attachment parenting genoemd wordt en dat het juist heel gezond is voor kinderen. Nu is mijn voorbeeld waarschijnlijk niet wat iedere moeder meemaakt, maar ik sta niet alleen ben ik bang.

 

Partners die de baby graag zelfstandig laten worden en het wijs vinden om de baby te laten huilen totdat hij vanzelf leert om in slaap te vallen. Schoonmoeders die je dreumes zielig vinden omdat het geen spekje mag. Vriendinnen die het onsportief vinden dat je niet mee uitgaat omdat je bij de baby slaapt. Zomaar een paar voorbeelden die je tegen kunt komen wanneer je het anders doet dan de ander.

 

In je eentje stinkend hard je best doen

Het kan zo eenzaam voelen het moederschap.  Overtuigd dat je het beste aan het doen bent en tegelijkertijd geen steun ervaren van de mensen die zo ontzettend dicht bij je staan. Dat is eenzaam, verdrietig en oneerlijk. In plaats van dat ze zien hoe jij (tijdelijk) jezelf op de tweede plaats zet om aan een geweldig mooi mens te bouwen en je overladen met complimenten omdat jij vannacht alweer een halve marathon hebt gelopen in het donker, naast je bed met een zielige baby. In plaats van een standbeeld krijg je afkeuring, het gevoel dat je het niet goed doet en dat je anders bent. Ik kan hier zo intens verdrietig en vurig boos om worden. Steeds harder ram ik op mijn toetsenbord om deze letters van onrecht op het scherm te krijgen.

 

Wat jij doet is wel zichtbaar

(En het laat definitieve sporen na in het DNA van je kind!)

Lieve moeder die zo haar best doet en het gevoel heeft dat niemand haar ziet, lieve moeder die het moederschap soms eenzaam vindt; Ik zie je. Ik voel wat je voelt en ik beeldhouw een standbeeld voor je. Op dit moment bel ik de krant om ze te vertellen wat een wonder er plaatsvindt achter jouw vier muren. Wat een kracht en uithoudingsvermogen je hebt en wat een berg liefde je aan het geven bent. Hoe jij er met je eigen lijf voor aan het zorgen bent dat er een prachtig mens aan het groeien is. Zo eentje die later een mooie bijdrage aan deze verrotte wereld gaat leveren. Die van jou nu de basis aan het krijgen is, zodat hij later een echt verschil kan maken. Lieve mama, jij bent bezig om de wereld een klein beetje beter te maken door jouw baby te geven wat hij nodig heeft. Laat ze maar rollen met hun ogen. Dat gevoel wat ze je geven klopt niet. En ja het is stom, oneerlijk en gemeen. Maar wij weten samen wel beter.

 

Jij verdient een monument.

 

Mag ik het je geven?

 

Wij gaan samen staan.

Met respect.

Bewondering.

In ontzag.

Voor de liefde, het uithoudingsvermogen en de kracht van deze moeder:

…………………

Vul je alsjeblieft je naam in? Je verdient het echt.

Liefs,

Melanie

  • Deel via

Lees ook

In vrijheid leren

Ik ben één met mijn moeder, ik weet niet waar zij begint en ik eindig. Mijn wereld is niet groter dan mijn mama en ik. Wij zíjn de wereld.     Onze wereld is niet klein, of besloten, zij is […]

Vind je de babytijd zwaar?

‘En hoe gaat het met jullie? Wel genieten hè? Deze tijd komt nooit meer terug!’   (Uren huilen aan het einde van de dag. Tientallen voedingen, je tepels zijn een waar slagveld. Elke nacht is een aaneenschakeling van hazenslaapjes. Je […]

De kracht van een moeder

Wanneer je baby onrustig is en veel huilt, en jij de wanhoop nabij bent.   Haar huidje lijkt wel strak te staan, als een canvas wat te hard om de latten is gespannen. Haar ademhaling voelt ongemakkelijk, het is zó […]