Brief van je kind aan jou 8 mei 2039

 

Lieve mama,

Ik ben nu een twintiger. Jij al vele jaren ouder. Je hebt je grijze haren en toch zie je er niet uit alsof je mijn moeder kan zijn. Toch ben je dat wel, in elke vezel van je lichaam.

 

Wanneer ik terug ga naar mijn vroegste herinneringen vind ik altijd jou. Het is alsof ik je armen altijd om me heen voelde, ook wanneer ik meters van je af stond. Op elke foto die ik zie, ik als kleine baby en jij als mooie jonge vrouw, draag je me. Je voedt me. Je slaapt met me. Ik zie je beschermend tussen mij en drukte staan op dat gekke festival. De wallen onder je ogen verraden dat ik je weer een nacht heb opgehouden. Op elk beeld zie ik je zachtheid, je vertrouwen in mij. Je twijfelt er niet aan of ik wel ooit zal ophouden met die talloze slokjes. Je houdt je niet bezig met wanneer je nachten weer helemaal van jou zijn. Ik voel je aanwezigheid en je diepe verlangen om voor mij te zorgen. Ik ben uit jou geboren, jij hebt in vele donkere uren met me gelopen. En ik weet dat je het zwaar had, dat het niet vanzelfsprekend was om op deze manier voor me te zorgen. In een wereld die toen nog zei dat kleine baby’s zelf in slaap moesten vallen. Dat het huilen vanzelf een keer zou stoppen. De heersende gedachte was dat je vooral jezelf niet mocht vergeten. Maar jij was daar waar ik je zo hard nodig had. Bij mij. Je zag me, voelde me en gaf me wat ik nodig had. Elke dag en elke nacht weer opnieuw.

 

Nu ben ik zelf volwassen, al voel ik me nog niet altijd zo. Ik durf te zijn wie ik ben. Te staan voor wat ik belangrijk vind. Mijn liefde te geven aan de ander en te tonen wat ik voel. Jij hebt mij dit gegeven. De krachtige basis die ik voel, de zekerheid die ik als een anker in mijn lijf heb zitten.

 

De veiligheid die jij me als baby hebt gegeven, de wetenschap dat je me echt zag, dat je eigen behoeften even mochten wijken voor die van mij. Dat ik volledig en blind op jouw aanwezigheid mocht vertrouwen. Dat heeft me gevuld van binnen, een onwrikbaar geloof gegeven in mezelf en in in de goedheid van de ander.

 

Lieve mama, ik woon niet meer bij je en heb je niet meer zo nodig als toen. Maar weet dat je in mij leeft, als mijn kompas.

 

Met al mijn liefde,

Je kind

 

 

 

 

 

  • Deel via

Lees ook

Vind je de babytijd zwaar?

‘En hoe gaat het met jullie? Wel genieten hè? Deze tijd komt nooit meer terug!’   (Uren huilen aan het einde van de dag. Tientallen voedingen, je tepels zijn een waar slagveld. Elke nacht is een aaneenschakeling van hazenslaapjes. Je […]

De kracht van een moeder

Wanneer je baby onrustig is en veel huilt, en jij de wanhoop nabij bent.   Haar huidje lijkt wel strak te staan, als een canvas wat te hard om de latten is gespannen. Haar ademhaling voelt ongemakkelijk, het is zó […]

Een overprikkelde baby

‘Is dit het nu?’   Een gillend hoopje ellende Daar zit je dan in het schemerdonker met een gillend hoopje ellende op je schoot. Hij spartelt in je armen en lijkt wel bezeten. Zweetdruppeltjes lopen over zijn gezichtje. Gierende halen […]